Korisničko ime      Lozinka

Nemaš nalog? Registruj se

Profil

Opšte informacije

Ime i prezime

Dragan Martinovic

Godina rođenja

1957.god. u Bogaticu

Živi i radi

U Sremskoj Mitrovici

Fakultet

likovnihumetnostiuBeogradu-1981.god.postdiplomskestudijezavrsio1984.god.

U klasi profesora

Zorana Petrovica

 

                                                                                             

 Dragan Martinović, rođen je u Bogatiću, u Mačvi, u Srbiji, 1957. godine. Odrastao je pored oca Milivoja pozorišnog reditelja i slikara i Milića od Mačve, osnivača mačvanske slikarske škole. Još u ranom detinjstvu počinje da slika i sa petnaest godina postaje član pomenute grupe. Već sa sedamnaest godina prvi put samostalno izlaže u Šapcu, 1975. godine.

 

1976. godine upisuje Likovnu akademiju u Beogradu, gde osnovne i postdiplomske studije završava u klasi profesora Zorana Petrovića. Odmah po završetku studija kreće u intenzivnu izložbenu delatnost.

 

Grupno je izlagao na više od dvestotine izložbi u zemlji i inostranstvu. samostalno je izlagao preko 140 puta u zemlji i inostranstvu (Šabac, Beograd, Sremska Mitrovica, Novi Sad, Kragujevac, Opatija, Subotica, New York, Hong Kong, Minhen, Pariz, Beč, Atina, Milano...)

 

Učesnik je mnogih kolonija i dobitnik je više značajnih nagrada kao što su: nagrada Sremskog i Vojvođanskog salona, Nagrada za kulturu, Godišnja nagerada "Mina Karadžić", Velika nagrada Fondacije "Petar Lubarda"...

 

Član je nastarije slikarske grupe na Balkanu - "Lada", Udruženja likovnih umetnika (ULUS) od 1981. godine, ULB od 1983. godine, Udruženja likovnih umetnika "Sirmium" od 1983. godine, osnivač je i idejni vođa Udruženja likovnih umetnika "ESNAF", osnivač pokreta "Ja volim Mitrovicu", Društva za kulturu življenja "OKO", "Pečat" iz Bogatića i "Reč" iz Prijepolja. Osnivač je Reda vitezova Templara Srbije. Član je Velike Nacionalne Lože Srbije i aktuelni Veliki Majstor.

 

Od 1983. godine bavi se pedagoškim radom, što će krunisati osnivanjem Akademije klasičnog slikarstva. 2008. godine imenovan je za dekana Akademije klasičnog slikarstva Univerziteta "Edukons" Novi Sad.

 

Živi i radi u Sremskoj Mitrovici, a njegova dela su zastupljena u mnogim muzejskim i privatnim kolekcijama širom zemljine kugle.

 

 

Biografija:

 

-1957.god ./ U kući Seke Martinović, udovice Milovana Putića rodio se 30. IV 1957. godine.

 

- 1959. god. / Od majke Vere  dobio je brata Zorana i muzički talenat, a od oca Milivoja ljubav prema sceni i paleti.

 

- 1962. god./ U kuću počinje dolaziti Milić od Mačve i sa ocem se sanja Mačvanska slikarska škola.

 

- 1964.god. / Upisuje osnovnu školu u rodnom Bogatiću i počinje da crta u sekciji rada Torbice.

 

- 1971. god./ Zaljubio se i doneo odluku da budem slikar. Radim svakodnevno, slikam i počinjem sa izložbama.

 

-1972. god./ Upisao Gimnaziju u Šapcu i slikam uz Dragišu Marsenića.

 

- 1975. god. / Prva samostalna izložba.

 

- 1976.god.  / Maturirao u Sremskoj Mitrovici. Pripreme za prijemni na Akademiju obavio u ateljeu Sergija Jovanovića. Primljen 13. IX 1976. pod brojem 13. na smer slikarstva kod Branka Protića.

 

- 1979.god.  / Dolazim u klasu prof. Zorana Petrovića - kasnije velikog prijatelja. Odlazim u vojsku u Sombor, pa u Zemun gde intenzivno slikam. Za navek se oprostio sa ocem, velikim uzorom i uzdanicom.

 

- 1981.god.  / Završio Likovnu akademiju i upisao Majstoesku radionicu, naravno kod Zorana Petrovića. Oženio se i zaposlio u šapcu, kao scenograf u pozorištu.

 

- 1982. god. / Dobio sam Damjana na Svetog Iliju.

 

- 1983. god. / Prešao u Sremsku Mitrovicu gde počinjem sa pedagoškim radom.

 

- 1988. god. / Prvi moj učenik upisuje Akademiju. Kasnije će to učiniti još dvadeset troje.

 

- 1992. god. / Razveo se i nastavljam da gajim sina. Damjan pokazuje interes za slikarstvo.

 

- 1993. god. / Raskidam radni odnos u centru za kulturu i osnivam "Majstorsku radionicu lepih umetnosti" gde sa još pet akademskih slikara, svojih đaka, okupljam mlade talente i radim sa njima. Prva kolonija đaka - sada kolega - iz Sremske Mitrovice, Šapca, Bogatića u Salašu Crnobarskom. Ugledao svetlost na istoku 28. maja na Jovanin rođendan.

 

- 1994. god. / Ispleo Ivanjski venac u Sremskoj Mitrovici.

 

- 1997. god. / "Majstorska radionica lepih umetnosti" - od svojih učenika izabrala pomoćnike i majstore i formirala grupu "Esnaf".

 

- 1998. god. / "Esnaf" priprema prvu zajedničku izložbu.

 

- 1999.god.  / ESNAF izlaže u Bjeljini, Šapcu, Sremskim Karlovcima, Smederevskoj Palanci. Iako bombe padaju svakodnevno slikam. Par dana posle rata izlažem u Bjeljini. U moj život ulazi jedna krha i nežna osoba

 

- 2000. god. / 15 dana meseca januara na očev rođendan uplovljavljam u novu bračnu luku. 11 juna popodne mom sinu Damjanu rodila se sestra Maša. Damir Savić, vodi majstorsku radionicu leiph umetnosti. Jelena Sekulić preuzima vođstvo majstorske radionice lepih umetnosti. Goran Mitrović prima od mene starešinski čekić u "ESNAFU". Krenuo u materijalizaciju novog sna o sirmilendu. Spremam se na put u Svetu zemlju. Zauvek otišao član "ESNAFA" Dejan Nikolić. Članovi "ESNAFA" kreću: Damir, Jelena i Vladica prvi put izlažu samostalno.

 

- 2001. god. / Članovi "ESNAFA" zauzimaju važne pozicije u gradu, od mesta gradonačelnika do upravnika pozorišta. / Sin Damjan maturirao, a Maša krštena. "OKO" prvi put slavi Ivandan. / Damjan nije prošao na prijemnom ispitu na Akademiji i uključuje se u „Esnaf" . Primio krst i plašt vitezova Templara u Šuljmu na obroncima Fruške Gore. Pripremam izložbu i katalog kao obeležje tridesetogodišnjice slikanja i dvadesetogodišnjice od diplomiranja na akademiji. !. novembra otvorio retrospektivnu izložbu "Put ka slici" od 1971. do 2001. godine. "Oko" dobilo novembarsku nagradu u Sremskoj Mitreovici. Proslavljamo 7 godina svetlosti Ivanjskog venca.

 

www.draganmartinovic.rs  

 

 Sreto BOŠNJAK

 

Dragan Martinović pojavio se u našoj likovnoj umetnosti u vreme pune afirmacije moderne i sve izrazitijeg prodora ideja postmoderne. Vreme apstrakcije zaključeno je deceniju ranije (krajem sedme decenije) a ideologija nove figuracije već je zauzela trajno mesto na sve složenijoj likovnoj sceni srpske umetnosti osme decenije. Od tipičnih postmodernističkih obrazaca, konceptualnih tendencija i pop-arta začeta je linija rascepa sa svim oblicima tradicije, pa i tradicije moderne, dok je prividno obnavljačka logika hiperrealizma tražila potiranje granica između slike i fotografije, slike i životne stvarnosti.

 

Dragan Martinović u takvim uslovima, ponaša se sasvim specifično: verovatno zahvaljujući uticaju svog oca Milivoja, darovitog slikara samouka, ali i nekom svom unutrašnjem glasu, on ostaje imun na sve izazove pomenutih umetničkih promena i trajno se okreće jednom likovnom svetu i jeziku koji respektuje izvesne osobine realističkog stilskog obrasca u velikoj porodici figuracije. Taj realistički koncept podrazumeva najmanje dva bitna elementa likovnog jezika i plastičke strukture Martinovićeve slike: nacionalnim nasleđem obojeno tematsko područje i - drugo - majstorska materijalizacija predmeta, preciznost izrade svakog detalja, koloristička svedenost na bitno i iluzionistička prisutnost oblika. Predmetni sloj njegovih slika, onaj relativno uski krug objekata koji svedoče o kulturi, verovanjima, običajima, praznovericama, rađenjima i umiranjima, kao i svakodnevnim prizorima mačvanskog sela, sav onaj sada već pomalo tajanstveni i zaboravljeni rekvizitarij jednog sveta u nestajanju, na ovim slikama dobija značaj i karakter pune poetske simbolike. A u formalno jezičnom smislu, Martinovićeva slika ja tipičan predstavnik one stilske odrednice koja potire granice između fizike i metafizike, između empirijskog i duhovnog iskustva. Zbog toga se odnos: tema, siže, anegdota na njegovoj slici gotovo uvek završava u onoj neuhvatljivoj dimenziji sadržaja likovnog prizora čija semantička vrednost nije ni istorija ni sadašnjost, jer njegovom suštinom dominira apsolutnost poetskog govora.

 

Martinovićeve likovne teme nisu ni mačvanski pejzaži, ni gradske panorame, ni etno-ambijenti seoskih kuća, ni fuguralne kompozicije. On ne ispoveda neku lokalnu, ni opštu nacionalnu mitologiju niti pravi neke velike epske cikluse. Na njegovoj slici živi jedna druga (i drugačija) nacionalna prepoznatljivost, tiša i dublja od one koja insistira na nacionalnom paramitskom sadržaju, istorijskoj slavi i pobedama. Tu nema ni groblja ni kafane, ni fantastične erotske scene. „Junaci„ njegovih kompozicija su brižno odabrani predmeti, usamljeni i autentični do isključivosti - svedoci istinskog narodnog života, u svakodnevnim ili svečanim prilikama, predmeti koji slikaru govore mnogo više o duši narodnoj i njegovoj iskonskoj prirodi nego što se može folklorna lepršavost ili isprazna nacionalna patetika. Zato se i one slike koje nose izrazito pravoslavnu tematiku (kao što su na pr. Sv. Sava, Sv. Jovan Krstitelj ili Sv. Nikola) javljaju pre svega kao čisti likovni obrasci i iskaz jedne duhovne orijentacije usmerene ka projekciji doživljaja lepote slikane materije, raskošne mrtve prnrode, sočnog grožđa i jabuka, čija materijalna prisutnost pretstavlja sponu između dva lica stva-rnosti: vidljivog i nevidljivog.

 

Fenomenološko lice Martinovićeve slike ne može se posmatrati ni kao refleks klasičnog realizma, ni kao odjek hiperrealizma. Predmet, predstavljen realistički bez obzira na kontekst i prirodu slikarske ideje, teži da ostane to što jeste u svom empirijskom okruženju, da u krajnjoj liniji slika služi njemu a ne on slici. Međutim, Martinović čini jedan neuobičajen slikarski potez: predmet, naslikan realistički, on izdvaja iz ambijenta, stavljajući ga u neki fragmantarni prostorni okvir, bez perspektive i pratećih detalja. Pa ipak, predmet u kompo-zicionoj celini njegove slike nije indiferentna plastička jedinica koja se, voljom slikara, uklapa u celinu likovnog prizora. Predmet je, rekosmo, biran pažljivo, sa puno emotivnih razloga, ali uvek tako da njegov lik i njegovo mesto u strukturi slike budu autonomni i sami sebi dovoljni. Zbog toga predmet na ovoj slici nije samo fenomenološka činjenica već i ontološka kategorija bića koje slika i slikanjem brani svoj smisaoni integritet.

 

Gotovo da niko u našem današnjem slikarstvu nije uneo toliko ljubavi, vere i odanosti u tu slikane materije kao što to čini Dragan Martinović. Jednom odabrani predmet dobija alo karakter svetinje, bez obzira na njegovo profano poreklo ili funkcionalnu običnost. 10 da slika, kroz to briliantno slikanje, teži da svoj jezik uzdigne do svog velikog, nepo->nvog sjaja. Zato se gotovo i ne oseća tematska monotonost ovih slika i ne promećuju neka komoozkciona ponavljanja. Ta slika punog zvuka, tako sigurna u prostoru i tako dostojanstvena u saojO] usamljenosti, ne može živeti od težnje da se poistoveti sa predmetnim svetom fizičke sivarvosti. Većina nslikanih predmeta ima svoju istoriju koja je u suštini istorija čoveka koji jcv s tim predmetima živeo.

 

Jorka pažljivija stilska analiza jezika i strukture Martinovićeve slike pokazala bi još neke•aražteristične osobine. Iluzionizam, na pr., kao slikarski metod ili kao stilski ideal, ovde•vue ništa drugo do duboka potreba slikarske svesti da poistoveti prirodu čovekovog sveta sa šfirodom slike. i još više, da prirodu čovekovog sveta koja je obezvređena nasiljem i odsustvom žpote, oplemeni ulepšanim oblicima i nadzemaljskim sjajem. Iz toga proizilazi da Martnnovićev slikarski ideal počiva na težnji da, preko unapred odabranih predmeta, prevede žiotu fizičkog i duhovnog sveta u vepotu slike. Zbog toga, tematika ove slike nije narativna već simbolička, kontemplativna i višeslojna.Zitnom sloju svoje likovnosti Martinovićeva slika nije ni tradicionalistička ni modernstička: ona počiva na čistoj plastičkoj datosti. Iz nje isijavaju uzbudljiva prepoznavanja dodira bića i sveta, od mitskih vremena do pomalo zaboravljenih religijskih svetkovina.

 

Kako je prepoznatljivi predmet fizičkog sveta osnovna likovna monada jezika njegove slike, oiistovremeno i nosilac onih skrivenih sadržaja koji se slute samo dubokim čulom prelo-pčkog iskustva. Taj predmet nameće slikaru mnoge interne zakonitosti u procesu nastanka sžike: on delimično ograničava slobodu slikarske akcije, sputava ga u želji da ostvari žešći koloristički izraz ili da deformiše pojedine detalje u interesu potenciranja nadrealnosti dirizora. Oblik i boja na ovoj slici su gotovo u idealnoj ravnoteži; boja ne samo da prati fizički karakter oblika već mu daje i određene psihičke osobine: on je statičan, čvrst u iaterijalizaciji, osvetljen taman toliko koliko je neophodno da se istakne njegova suština i boja u isto vreme sačuva svoje dostojanstvo.

 

Ovo slikarstvo nije lako definisati kao likovno - stilski obrazac uprkos činjenici što je Martinović smešten u okvire tzv. mačvanske slikarske škole, koju - pored njega - predstavljaju tai) poznati stvaraoci kakvi su, na pr., Milić Stanković (Milić od Mačve) ili Mikan Aničić. Ta škola je gotovo poluvekovna tradicija i broj slikara koji nastavljaju ljene ideale gotovo je konstantan. Tome, nesumnjivo, doprinosi i čiljenica što je i sam Martinović osnivač, utatelj i duhovni vođa majstorske slikarske radionice u kojoj se razvija duh jedne umetnosti, vezane uz nacionalnu tradiciju ali nacionalne po zrelosti i posebnosti jezika kojim se izražava.

 

 

 Dragiša PENJIN

 CARSKO U UBOGOSTI ISPOD ČUVARKUĆA

 

Iako je slikarstvo Dragana Martinovića po nekim opštim simbolima, neorealistika seljačka poetizovana Srbija na krilu slepog miša i jataganima, poročna i svetiteljska, lukava i viteška jasna kao na dlanu i neodgonetnutna, tajnovita; ona je sva pod snažnim pečatom mačvanske duhovne enklave umovanja i šeretskog metafizičkog kolorističkog talasanja maštovnjačkih lirskih svila u ravnici.

 

A svi ti predmeti, već zaboravljeni i odbačeni, koji su tematski izazov i imaju starinsku patinu, pretočeni na platno, odzvanjaju likovno kao intiman umetnikov lirski doživljaj i odnos prema njima u dostojanstvenoj tišini enterijera i atmosferi punoj mirisa seljačke svakodnevnice. Zato su oni CRVENO SLOVO, IVANJSKI VENAC i KIŠNI DAN na okrečenim zidovima; a u DEROGODINI ispod strehe; dok konake sa izguljenim plavim vratima kroz koji se probijaju žuti oker i umbra, štite ČINI, kao značaljke na glogovom štapiću od krpica i konaca. Elegantno pastoralne i blago paganski naturalističke - poetizuju. Da za njih znaju, možda bi ih stavljali i na glomazne gvozdene kapije drevnih engleskih dvoraca, da oplemene misteriju.

 

Likovnom elementu daje prednost, kao isključivom nosiocu poetskog izraza; zapravo, liričnost izvire iz egzaktnog odnosa i senzibilno nađenih valera; a minuciozno islikani predmeti u prvom planu, snažni su fragmenti univerzalne harmonije (spokojstva i nespokojstva) življenja seljačke Srbije u mačvanskoj ravnici od ZADUŠNICA, VAJSNO SE RODI, GLAVE OVNA I MIOLJSKOG LETA do evropski ekskluzivne, svetski duhovite srpske ratarske retorike u MALOM BEZOBRAZNOM DIPTIHU i ADAMU I EVI MAČVANSKOJ koja je i slika i skulptura.

 

Posebnu pažnju poklanja kompozicionom enterijeru, u kome predmeti obitavaju i lirskom osećajnošću gradi atmosferu; služeći se kičicom i upotrebom detalja, često iz rekvizitarijuma odbačenih stvari, kao GUNJEVOM LISTU, ali tako, da granice između islikanog i upotrebljenog dela (ovde starog ormana) ostanu neprimećene, likovna iluzija bude potpuna i da metafora emotivno deluje. A u tim Martinovićevim starim seljačkim sobama ima i nordijske otmene hladnoće i engleske nenametljive svečanosti salona, francuskog šarma, topline i elegancije, nečeg carskog u ubogosti.

 

Njegov neorealizam, u traženju originalnog stvaralačkog izraza, oslonjen je na najdublje korene bisera akademskog srpskog slikarstva, baš kao i seljačka žitija koja se naslućuju kroz predmete koje su upotrebljavali vitezovi od opanka i kneginje od motike. Njih, takvih, kakvi su na Martinovićevim slikama, možda danas više nema ili su retkost, ali su ostavili duboke tragove nekih večitih vrednosti; koje, o precima iz opanka, možda posebno u kontekstu treba da pročitaju njihovi potomci iz šuma solitera ako ne žele da ostanu bez korena u konfekcijskim betonskim gorama.

 

Takvom nam se učinila lirska pobuna i nemušta poruka umetnika, na slikama o seljačkoj Srbiji u mačvanskoj ravnici i njenim ispod čuvarkuća, enterijerima

 

.

 

 Eugen KOCIS  III

SLIKAR O SLIKARU / VREME VIŠE NJIH NE BOLI

 

Gledajući stvari oko sebe, sudarajući se s njima, dodirujući ih, premetajući, pazeći ih ili odbacujući, gradimo, odnosno razgrađujemo slike o sebi, slike sebe samih i ne razmišljajući o tome. Stvari kojim smo okruženi, nisu samo mrtve stvari sa upotrebnom vrednošću, manjom ili većom dozom estetskog i funkcionalnog. One u našem okruženju poprime naš, lično naš, krajnje autentičan izraz i karakter. One postaju deo nas - naše drugo "Ja". I ne znajući čoveka ili ljude, možemo stvarati slike o njima, a da pri tome samo analiziramo stvari kojima smo bili okruženi. Stvari jednostavno mogu da govore umesto čoveka. toje takođe, njihovo prirodno pravo, kao i pravo čoveka da govori kroz predmete koje je stvorio. Tako je uvek bilo, bilo i biće. To je nedeljivo i to je jedino. I tek kada nema ni čoveka, ni stvari - nema ni slike.

 

Predmeti u prostoru sami poslagani, tvore slike. Svuda slike. Slika u slici gradi novu situaciju, nove odnose, nove slike. U slikama Martin. Pred slikom Dragan. Sin Martinov u predmetima i slikama i slike i predmeti oko nas. Ko je tu ko? Ova je tu on i sve su to njegove slike proteklo iz njega samog i postavljene. Lepo postavljene, uredno postavljene. Kao što je i red. Kao što treba. Tako postavljene, strpljivo čekaju. One za vreme ne znaju. Vreme je iza njih. Vreme više njih ne boli. Uzeta su iz vremena i jedne šire slike stvarnosti, postale su slike za sebe. Sa svojim životom, uspomenama na neka prošla vremena koje se njih lično više ne tiču, pričaće svojim jezikom vremenima koja dolaze. Martinove slike zato i jesu veza, spona između vremena. Dokument o stvarima i ljudima koje ćemo moći preko njih porediti.

 

Nit koju Dragan strpljivo vuče-spaja, a ne deli, on prati a ne kida. Slike naizgled običnih stvari koje mnogo govore o ljudima i vremenima, navikama i običajima, starenju i rađanju, veri i odnosima između njih (i ne samo prema Bogu, nego i prema nama samima). Govore u isto vreme i o slikaru i njegovom odnosu prema svetu. Slikajući premete, Dragan, sin Martinov, govori i o nama samima.

 

 

                                                                                            

Radovan MIRAZOVIC

 

Martinović najradije slika u duhu nove figuracije -predmete "izlizane" tradicionalnim načinom življenja u mačvanskom selu, odnosno čitav rekvizitarijum jednog prohujalog vremena na čije je atribute bačen poslednji setan pogled čoveka vešte ruke i širokog mačvanskog srca.

 

 

Mihajlo GLIGORIC GLISA 

 

... On nosi pobedu nad belim prostorima slike. Podupirući i noseći sva ta harmonična vrela neophodna po autoru da se ispod ruke ispili slika, op sam, rukom sigurnog i poodavno odškolovanog majstora, veže ujasan rukopisan sistem logiku svoje i naše lirike i svoje i naše sete.

                                                                                         

 

 Đorđe KADIJEVIC 

 

Kao Vizantinac po poreklu i pravoslavac po duhovnom nasleđu Dragan Martinović bi trebalo da bude rezervisan prema zavodljivim dražima slikarskih izmišljotina latinskog zapada. Kako onda objasniti njegovu "jezuitsku" sklonost prema iluzionizmu i naturalizmu? Na ovo pitanje je čini se tim teže naći odgovorJer u ikonografiji Martinovićevih slika, kao i uizboru naslikanih predmeta, imajakih mirisa Vizantije i pravoslavlja. Kako shvatiti tog slikara čija je misao ortodoksna, "šizmatička", a jezik mu vrvi od latinske, jezuitske terminologije?

 

 

Mića MILOSEVIC

 

I fascinacija. Zvuči možda patetično, ali nimalo preterano. Majstorstvo je majstorstvo. I to je taj najfascinantniji slikarski beleg Dragana Martinovića, ta virtuozna materijalizacija, ritam volumena, magija svetlosti i senke, atmosfere i prostora.

                                                                                           

 

 Vanda Ekl

 

Kao i u obradi, tako i u izboru motiva, Martinovićje vrlo dosledan. Mrtve prirodeJednostavni predmeti života i uporabe iz okoliša, složeni u povezane apsamble, uokvireni i opipljivo zorno opisani, otkrivaju nam se u sjaju neke nove vrednosti - gotovo bismo rekli - podižu se na postolje kaodragosjenosti, okružene aurom svog pravog značenja.

                                                                                          

 

Nikola MIRKOV 

 

Crvotočnoj komodi, umoljčanoj tkanini, iskrzanoj knjizi, protivstavljeno voće, hleb, žito koje klija - život koji nastaje i ponovo se rađa. Prisećam se misli da je život trenutni spoj između materije koja kruži i energije koja protiče. Čini mi se opredmećenim slikama Dragana Martinovića... Iskrenost slikarstvu, dar njegov i veštinu, verujemo, niko neće poreći.

                                                                                            

 

Sreto BOSNJAK 

 

Rodonačelnik jedne slikarske škole i - reklo bi se - jednog stila u savremenoj srpskoj likovnoj umetnosti. Dragan Martinović je danas zrela, sabrana i celovita slikarska ličnost. Veoma brzo je pronašao put: inspiriše se tajanstvenim i pomalo sakralizovanim tematskim nasleđem srpske etnokulture, ambijentima, predmetima i - sada već retkim - relikvijama koje vremenom dobiše arhetipska obeležja

 

 

www.draganmartinovic.rs  

 

.

                 SAMOSTALNE IZLOZBE - ( Samostalno izlagao preko  140 puta u zemlji i inostranstvu)

                                                                                    Izbor

 

 

-1975. god. -  Šabac - Dom JNA

 

-1976.god. - Sremska Mitrovica - Biblioteka Gligorije Vozarević

 

-1982.god - Leskovac - Narodni muzej / Šabac - Narodno pozorište / Sremska Mitrovica - Galerija Lazar Vozarević / Šabac - Narodno pozorište / Bogatić - Dom kulture

 

-1984.god. - Sremska Mitrovica - Dom omladine 1. novembar / Beograd - Magistarska izložba, Galerija FLU / Beograd - Galerija Lav

 

-1986.god. - Sremska Mitrovica - Dom omladine 1. novembar / Njujork - Kolekcija Rambl / Bogatić - Dom kulture

 

-1987.god. - Sremska Mitrovica - Dom omladine 1. novembar / Njujork - Američko - ukrajinski kulturni centar / Prijepolje - Dom revolucije / Beograd - Galerija Kod pozorišta

 

-1988. god. -  Čačak - Dom kulture

 

-1989.god  -  Sremska Mitrovica - Galerija Lazar Mitrović / Zrenjanin - Galerija Savremene umetnosti / Sombor - Galerija Likovna jesen / Lovćenac - Dom kulture / Vrbas - Dom kulture / Subotica - Galerija Likovni susret / Pančevo - Galerija Olga Petrov / Opatija - Galerija Mozaik / Sv. Stefan - Galerija Sv. Stefan

 

-1990.god. - Kragujevac - Mali likovni salon / Ćuprija - Dom JNA / Despotovac - Dom kulture / Svetozarevo - Kulturni centar

 

-1991. god. - Bogatić - Zemun - Ičkova kuća

 

-1992.god. - Beograd - Galerija Kod pozorišta / Sv. Stefan / Novi Sad - Arhiv Vojvodine / Galerija kuilturnog centra / Galerija Uluv

 

-1993.god. - Ruma - Narodni muzej / Beograd - Galerija Cepter / Zlatibor - Galerija Čigota

 

-1994. god. - Užice - Gradska galerija / Beograd - Dom sindikata / Sombor - Galerija Art

 

-1995.god. - Hong Kong - Vila Filip Moris / Budva - Moderna galerija

 

-1996.god.  - Niš - Galerija Ramart / Bela Crkva - Narodni muzej

 

-1997. god. - Subotica - Kulturni centar Sv. Sava / Bačka Palanka - Gradska galerija / Novi Bečej - Dom kulture / Zemun - Dom ratnog vazduhoplovstva / Vrnjačka Banja - Hotel Zvezda / Minhen - Ekumenski koledž / Centar Srpske pravoslavne Crkve / Novi Sad - Galerija Vojvođanjske Banke

 

-1998. god. - Krit - Retimno kulturni centar / Budimpešta - Art Ekslo / Beč - UN

 

-1999.god. - Atina - Kulturni centar Akademija / Bjeljina - Galerija Milenko Atanacković / Zemun - Galerija RVJ / Atina - Kulturni centar Filotek

 

-2000.god. - Beograd - Galerija "Sv. Rafailo" / Izrael - Tel Aviv - Herclija - Galerija "Arts rezidenca" / Beograd - Art medija - Etnografski muzej

 

-2001. god. - Novi Sad - Galerija "Bel Art" / Smederevska Palanka - Gradska galerija Smederevo / Narodni muzej Mađarska - Senteš / Gradska galerija Sremska Mitrovica - Galerija "Lazar Vozarević"

 

www.draganmartinovic.rs  

 

 

Dragan Martinovic

 

Adresa:  Filipa Višnjića 16, 22000 Sremska Mitrovica, Srbija

 

Tel:   +381 (0)22 639 208

Fax:  +381 (0)22 639 208

Mob: +381 (0) 63 510 610

 

Mail: dmartinovic@neobee.net

 

www.draganmartinovic.rs